Yalan Sevginin Perdesi Bu...

Pembe bir esintiyle buluştu önce perde arasından, karaya çalan havadan ödünç aldığıymış meğer.O an'a kadar söylesende inanmazdıki hiçbir yürek.Masumca yüzüne, iliklerine vurdu önce dokunuşu. Belkide sadece merakta kalan bir istekti hepsi, Lakin adına yazılan senaryodaki rolünün.Kötü bir masaldan ibaretliğinin bedelini bilemezdi.Küçük hesapların, bir anlık sözlerin kulağına anlık gireceğini. Sonrası alay edercesine içinden sökerek isteneceğini de.Ilık meltemin rüyasına atıldı dört nala.Kendi gibi sandı her bir dilden düşen cümleyi.Boşaydı oysa.
İlk saatler yüzde tebessüm, kalpte hafif dalgalanmalar verdi tarifsiz, yalan seviş nedir, hiç duymamıştı ki yüreği.Adım-adım yaklaşıyor, pembe düşler boy salıyor, gitgide karabuluta teslimiyetini, alıştığını, farkına dahi varamıyordu ki yüreği.Pembe değil, karaydı bulutlar, esen yel.Herşey bir oyun sahnesiymiş.Ellerin kavuşması değil, yüreğin alev içinde tuttuşmasıydı.Oysa gözler sevgiyi değil, sadece içte kalmış, ihtirasın neferiymiş.
Hani sevmek herşeydi ?Hani onsuz yaşam?Hani her an özlemek ?Hani yan yana kalışı, mahçup gecelerde düşünmek ?
Yalan sevgi bu oyunun adı, artık biliyorum.Yalandan iççekişlerde rolünü iyi sunan bir aktör edasında.Ama çok kötü izlerle yarıda bırakış.Hatta her kelimede çamura batış-aldatış.Sonunda herşey nihayet bulur bu oyunda da.Sevgiyi çalmış, adına rol deyip sunarken kirletmiş, sahneyi bir zafer edasında terk etmiş, ardına bakmadan yeni oyunlara, yeni yürekleri katledişlere, yeniden kandırış, aldatışlara.
Bir ağlatır, bir kez daha belki,
Peki ya sonra ?Ağlattığı susar, ıraklarda gülümser elbet yine.
Bir gün, evet, bir gün, ağlatacağı pembe düşlü sahnesi kalmaz,
Oysa kaç yürek serper ruhuna sevgi damlası, onu el üstünde yüzdürür bilmez,
İster-alır-harcar-ağlatır-bırakır.Bir gün, ama bir gün, gerçekten sever, dili damağı kurur.Elleri boş, istenmiş-alınmış-harcanmış-bırakılmış,
Ağlayacak dermanı kalmayacak halde sahnesi kapanmış olur...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Adım-Adım Yakla$. . .

Küçük masumiyetler ardına gizlendi çok şey.
Aklın zaman verip, kalbin sıcacık tuttuğu çok şey.
Şimdi,
Adım-adım yaklaş,
Adımlarından kork hatta,
Minik bir bebek gibi itinalı ilerle,
Hiçbir engelin acıtmasına izin vermeden,
Bu sefer düşmemelisin,
Bu sefer düşmemeliyim.
Adım-adım yaklaş,
Sen benim,
Ben ise senin ardın olmalıyım,
Elimizden uçup giden mutluluğu,
Kelebekler vadisi sundu bize bak.
Söz veriyorum,
Geliyorum peşin-sıra.
Artık korkmaca yok,
Kaçmaca da.
İşte buradayım yanıbaşında.

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Beyaz Yalanlar...

Kocaman dünyada küçücüktü düşünceler,
Alabildiğine, sınırsız ama dokunaklı,
Kimi olmadık duraklarda kalırdı biliyorum,
Alaca karanlığa kadar beklerdi gelişini,
Hiçbirşeyden şikayetçi değildi oysa,
Akşam olup herşey kendini geceye teslim ettiğinde,
Gökyüzündeki yıldızlara anlatırdı düşlerini...
Duyan kimse yoktu, bir-tek....
Hem kimseye izahını da sunmaya niyeti...
Her bir yandan bağlıydı aslında,
İplerin sicim-sicim sarkaçlarında kalıyordu,
Yosunlaşan, nasır tutan elinden çok yüreğiydi...
Ama yinede her gece gökyüzünde yıldızlarla düşlerde,
Niyetler tutar,
Sabahın güne merhaba diyen yüzüne değin,
Duyan kimse yoktu, bir-tek...
Birgün düşler de bitti...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Kuş Kanadında Uçmalıyım...

Ansızın olmalı herşey,
Sen bile anlamamalısın...
Yitip gittiğimi sanmana fırsat olmamalı,
Bir kuş yüreğiydi herşey,
Biliyorsun !
Yıkıp-yok ettin...
Kaçış da değil bu,
Bir şımarık serzeniş de,
Kabulleniş hiç !
Ama,
Yuvası bozguna uğramışca gidiş belki,
Talan eden sensin,
Biliyorsun !
İnanılmaz kaprislerin,
Yırtıcı bir aslan gibi kükreyişlerin bitmeli,
Kulaklarımı tıkadım ama,
Ya gözlerimi ?
Hepsinden de vazgeçemem ki !
Savaşmak istemedim hiç,
Biliyorsun !
Ama anlatamamanın ötesinde,
Sendeki sabit ruh,
Biliyordun !
Konup-göçer belki,
Belki kimi rüzgarda üşürüm ama,
Senin zulmüne, hıncına, anlayamadığım senliğime,
Bir son olacak,
Yokum artık işte, sen,
Biliyorsun !
Kuş kanadında uçmalıyım artık !!!

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

KiraLık...

Merhaba,

Söze nereden başlasam bilmiyorum, oysa sana mektuplarımı yazarken o kadar neşeli olurdum ki, kelimeler a'deta dans ederdi benimle, ya şimdi ?.....
Aaa kusura bakma, neden duygusal bir ruha büründüm ki şimdi durup duruken, mektubumu yazma amacımı anlatmalıyım değil mi sana ? Telaşemi mazur gör...
Dün sahile indim, hani eskiden yürüdüğümüz, daha doğrusu yürümekten çok el ele sevinçle koştuğumuz sahile...
Herşey aynı gibiydi, durağan...
Temiz havayı hem kendi-hemde senin yerine içime çektim...
Hey ! panik olma...sadece dostça...
Sen demiştin unutma, eskiye dönmece yok ! Dönmüyorum da...
Evet, nerde kalmıştım, aa evet, tam çevreye göz gezdiriyordumki bir de ne göreyim, hani balıkçı Gökhan ustanın bir sandalı vardı, hani seninle uzunca yıldızları içinde binbir huşu ile seyre daldığımız sandal...
Sahilde duruyordu öylece...
Hemen tanıdım, şaşırma, eskiler-anılar hemen unutulmuyor...bilirsin.
Neyse gördüğüm şey üzerindeki ''kiralık'' tabelası idi...
Hayret ettim, Gökhan usta çok severdi oysa sandalını, bilirsin biz bile güç bela alırdık ondan binbir zahmetle...
Yakınlarda gördüğüm bir başka balıkçıya sordum Gökhan amcayı, hastaymış ve artık uğraşamıyormuş sandalla ve artık veda etmeye karar vermiş...

Ne tuhaff...
Çok garip oldum bunu duyduğumda,
İnsan herşeyinden bir nebze vazgeçebiliyormuş,
Meğer herşey bir saman alevi kadar çabuk bitebiliyormuş,
Bizde bitmiştik işte böyle, biliyorsun...
Dün gece eve geldim ve eskilere daldım, bir kaç kadehten sonra sızmışım...
Tabi rüyamda yine sendin, kızma bana, sadece rüya, herşey dostça, biliyorum...
Ucuz hayatlar dedikleri bu olsa gerek ey eski sevgili,
Ucuz hayaller, solan sevgiler...
Tek bir tabelada saklı olan....

Kiralık...

Sevgiler, hiç benim olamayanım...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Eskidikçe Büyüyoruz...

Gittikçe eskiyoruz biliyorum,
Gittikçe bütünleşiyoruz aslında,
Gittikçe eskiyen yerlerimizde buluyoruz birbirimizi,
Her bir geçen zaman alıp götürüyor parçalarımızı,
Gibi gözüksede herkese, her bir yerimize,
Oysa,
Her bir akan damlada ,
Azalanların hepsini yürek mahyamız toparlıyor farkında mısın?
Kimi adına yitip gitmek desek de,
Çoğalıyoruz gün begün,
Dilini, yerini sadece bizim bildiğimiz cennette...

Yorum (1) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Tek Ba$ıma...

ßir başına kalabilir misin?
Sadece kendi sesinin soğuk duvara vuruşunda?
Hasretin içini cayır, cayır yakışında tutunabilir misin?
Gözünle  göremediklerine, görmüş gibi...
ßir kendin olabilir misin?
Tüm benliğinin içten işgalini bile, bile?
Yapacak şeylerin sınırlarında bıçak sırtı gezmelerde?
Yaralanmış her yerinle hissettirmeden kendine...
ßir kuş olabilir misin?
Ruhunu ulaşılmayacak kadar arşa çıkarabilmeyi?
Dokunulmaz olabilmeyi yüreklerde?
Sonrası kırılan kanatlarını sarabilmeyi...
ßelki tek başına kalamazsın?
ßelki sadece kendinliğini keşfedemezsin?
ßelki kuş olup uçamazsın?
Ama...
Kendini sevebilirsin herşeye  inat,
Kıymetli olduğunu anlatabilirsin,
Baktığın aynada sana bakan bir çift göze,
İşte o zaman herşey güzelleşir günün birinde...
Tek başına bir dizede gökyüzüyle yalnız gözüksen bile...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

Ate$in DamlaSı...

Önce bir ateş yaktı otağına, sonrası kum saati tek tek zerreciklerini sundu...
Islak bir yürekti yağmurunda sulanan o günlerde...
Özlenen nicelerini geride bırakan bir hali vardı...
Savunma yapmak istemiyor, her bir damlada düşlediklerini nemli bir kağıda bırakıyordu...
Ziyanlığın, duyguya yüklediği zulmü çeker gidercesine dalmıştı sel yangınlarına.
Avuntuya ayıracak vaktinin olmadığını biliyor, akan suyun gönül harını sertçe törpileyip yol bulacağına kendini inandırıyordu... Havadaki tüm azot kokusunu -o mis havadan bir cımbızla çeker gibi-...
Soluyarak inandırıcı hayalden uzak semalara ilerleyişi bir mecburi istikamette seyrediyordu...
Her yer karmaşıktı,
Labirente benzeyen,
Sözlerle herşeyi -allak bullak- edenlerden hayli muzdaripti...
Dere yatağında çapraz ayrılımlar,
Çehredeki ince çizgilerden, sirayetten çok -istilası boğumlar- oluşturuyordu
Ve içindeki ateşi söndürüyordu an bi an....
Neye yarar ki vatansız toprak !
Yerini, yurdunu ateş almış her bir parça !
Sineye çekilen onca düş neferi !
Oysa ateşi ne çok ısıtırdı güneşe kıskandırırcasına doğal ve içten...
Oysa ne çok ışık saçardı ağustos böceklerine dostça gülümseyerek...
Yavaş-yavaş gücü dumana karışan tuhaf hallerdi sonrası,
Tamamen kaybedilmese de örselenen her an,
Her kucak açılandan aldığı hezimetle bir sonrakileri ise başlamadan bitiriyordu doğasında...
Moral, kaybedene verilen -küçük bir bahşiş kadar- sevindirici gözükse de,
Ama düşününce,
Özünde yozlaşan bir mağlubiyet olarak kalıyordu belki de...kimbilir.
Hazmı oldukça güç, külfeti olağandan taşınamaz hal içinde...
Külün yangını, akan suyun gözyaşları...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı

ßekLeyi$...

Mavi bir solukluk var havada, gizemden ziyade saklı günahlar, tıpkı sinsice avını bekleyen pantercesine.

Donuk gözlerin akıl almaz, düşünceyi sarp yollarda yoran, namludan çıkan mermi gibi hedefine varmasını izliyor.
Sebatla bekleniyor, içten içe inanılmaz hezeyan var ruhunda. Meraktan çıldırtan muamma söylemler ve bunlara örtüşen hal, tavırlar.
Kanıtları topluyorsun zihnine, belki intikam değil ama, olası her yalanı dolanan beyaz çarşaftan arıtasın seni tetikliyor. Birden kim olduğunu unutup, intikam çanların gece uykunda bile rahat bırakmaz hale geliyor zamanla. Mücadele münzevir yaklaşımla huşuya dost kalışı bırakmak istiyor.
Azgın dalgaların sahile vuruşu gibi, tek sillelik tokat atmak gelir dimaya...
Zorlayan yezid düşünüşe.

Beklemek gerek, sükut şimdi...

Yorum (0) Yorum yaz! Kalıcı Bağlantı