KiraLık...

Merhaba,

Söze nereden başlasam bilmiyorum, oysa sana mektuplarımı yazarken o kadar neşeli olurdum ki, kelimeler a'deta dans ederdi benimle, ya şimdi ?.....
Aaa kusura bakma, neden duygusal bir ruha büründüm ki şimdi durup duruken, mektubumu yazma amacımı anlatmalıyım değil mi sana ? Telaşemi mazur gör...
Dün sahile indim, hani eskiden yürüdüğümüz, daha doğrusu yürümekten çok el ele sevinçle koştuğumuz sahile...
Herşey aynı gibiydi, durağan...
Temiz havayı hem kendi-hemde senin yerine içime çektim...
Hey ! panik olma...sadece dostça...
Sen demiştin unutma, eskiye dönmece yok ! Dönmüyorum da...
Evet, nerde kalmıştım, aa evet, tam çevreye göz gezdiriyordumki bir de ne göreyim, hani balıkçı Gökhan ustanın bir sandalı vardı, hani seninle uzunca yıldızları içinde binbir huşu ile seyre daldığımız sandal...
Sahilde duruyordu öylece...
Hemen tanıdım, şaşırma, eskiler-anılar hemen unutulmuyor...bilirsin.
Neyse gördüğüm şey üzerindeki ''kiralık'' tabelası idi...
Hayret ettim, Gökhan usta çok severdi oysa sandalını, bilirsin biz bile güç bela alırdık ondan binbir zahmetle...
Yakınlarda gördüğüm bir başka balıkçıya sordum Gökhan amcayı, hastaymış ve artık uğraşamıyormuş sandalla ve artık veda etmeye karar vermiş...

Ne tuhaff...
Çok garip oldum bunu duyduğumda,
İnsan herşeyinden bir nebze vazgeçebiliyormuş,
Meğer herşey bir saman alevi kadar çabuk bitebiliyormuş,
Bizde bitmiştik işte böyle, biliyorsun...
Dün gece eve geldim ve eskilere daldım, bir kaç kadehten sonra sızmışım...
Tabi rüyamda yine sendin, kızma bana, sadece rüya, herşey dostça, biliyorum...
Ucuz hayatlar dedikleri bu olsa gerek ey eski sevgili,
Ucuz hayaller, solan sevgiler...
Tek bir tabelada saklı olan....

Kiralık...

Sevgiler, hiç benim olamayanım...